“Hayat bir film ve başrol oyuncusu sensin”. Bu ne yaaaa soyut yoldan aldatılma takdiği mi?? Tamam ne zaman kadraja girdiğini az çok algılayabilirsin de, yakın plan çekildiğini sandığın çoğu zaman yönetmen senin farkında bile değildirJ Bu durumu farkettiğin zaman da kendi filmini çekmek istersin. Başrolde tabiki senin seçtiğin figürasyonda önemsemediğin..Birileri senin kadrajında yakın plan sanar kendini, öyle hissettirirsin ama farkında bile değilsindir. “ ammaaaaaan o öyle sansın boşver” dersin. Hayatları, hayatın budur işte. Fona giren müziğin verdiği hissiyatla orantılı görüntüler, sahneler değişir ya da sahneye göre şarkı girer, o an heyecan hat safhadadır,nefes keser,tüylerini ürpertir, müzik bi kesilir, yeni sahne başlar ve sen derin bi nefes alırsın, “ne sahneymiş beee” falan dersin, devam edersin..
O koskoca bir filmdir, 10 sn de izlersin, 10 saatte çekilir, emek, zaman harcarsın, inanırsın, güvenirsin,ekibindeki insanlara danışırsın, daha iyi olsun diye çabalarsın,herkes anlasın diye altyazı koyarsın, küçücük hataların karalanırda karalanır.. Her kafadan bi ses çıkar, reklamın iyisi kötüsü olmaz, gişe yapar ya da yapmaz… Senin içine sindi mi? Hakkını verdin mi, başlarken ve bitirirken? Bu senin başyapıtın türü ne peki? Yani filmin sonunda gözyaşlarımızı mı saklıcaz? “tüh beee ölmeseydi keşke yaa” falan mı yapıcaz? “Hoppalaaaa noldu abi şimdi” mi dicez? Hangisi bu the end?
