İSTANBUL

İstanbul da yaşıyorsan aşık olamazsın. Aşık olabiliyorsan, İstanbul' u yaşayamazsın. Yaşatmaz..

Zehiiiirdir..

Önce seni eve davet eder, sonra bir içki ikram eder..

Şartları vardır. Öyle  kolay karşılayamazsın.. 

Sen diye bir şey bırakmaz. Canını alır.. 

Sana da hava hep hoş kalır..

İtiraz etmezsin, "hoop ama benim için böyle değil bu işler" diyemezsin.. 

Biraz huyuna gitme, azıcık kendi duygularını yerleştir, yaşayacak yer bırakmaz!

Aşk İstanbul'dur..

Zordur..
Emek ister, ilgi ister, herşeyini ister! Seni ister!..

Her saniye, her dakika, her gün, her ay, her yıl sana farklı bir yönünü gösterir.. Her "zaman" seni şaşırtır.. 

İstediğin her an kaçabilirsin.

Nefret edebilirsin,

Bir o kadar çok seversin,

Ama vazgeçemezsin. 

Dünyanın neresine gidersen git, bir kez İstanbul'un gözlerine baktıysan, bir daha vazgeçemezsin.. 

Yeryüzünün en akıllı, en bencil, en dürüst, en sevecen, en zalim kadınıdır.. Seni asla başkasına yar etmez.. 

İstanbul seni sevdiyse, 

İstanbul' da yaşayamazsın, İstanbul'la yaşarsın..

papatya falımız

İyi gidiyor, kötü gidiyor, iyi gidiyor, kötü gidiyor..

Kendini görmeye başladığın andan itibaren, iyi gidiyor, kötü gidiyor..

Seneler geçiyor, iyi gidiyor, kötü gidiyor..

Seneler var önünde, iyi gidiyor, kötü gidiyor..

Basitleştiriyorsun..

İyiler zaten iyi.

Kötüleri  iyileştireyim diyorsun.

Kötüler hiçbir zaman iyi olmuyor ama sen öyle bakabilmeyi öğreniyorsun..

Sevmediğin şarkıları anlıyorsun. Sevebileceğini düşünmediğin filmleri de izliyorsun, kendini en dışarıya itiyorsun.

Olduğun yere en uzaktan bakmak istiyorsun.

Hiç sevemeyeceğini düşündüğün insanları, şehirleri, kitapları anlıyorsun. İyi yada kötü..

Gerçeği görmek için senelerini, iyilerini, kötülerini veriyorsun..

Gerçeği görmek için bütün hayatını en uzağa itebiliyorsun..

Basitlik istiyorsun. Çocukken olduğu gibi..

Sevemediğine “kışt!” sevdiğine “hişt!” diyebilmek..

Ama artık sevip sevmeme gibi bir lüksün olmadığını farkediyorsun.. 

Gerçeklik için tek yol anlayabilmek..

Böyle böyle, bir iyi gidiyor, bir kötü…

Üstelik çok sessiz gidiyor..

Gece yarısı tuvalete kalkan bir çocuk gibi, odana dönerken çaktırmadan karanlık koridorlara bakıyorsun..

Olmadığına inandığın canavarları görmemek için dua ediyorsun..

Derken bir ses geliyor yan odadan!

Esniyor baban..

Annen sesleniyor..

Raki kapıyı aç diye patilerini kapıya vuruyor..

İyi gidiyor, iyi gidiyor, iyi gidiyor…