Ergenlik çağındaki bir gencin ailesine öfkesi gibi hayat. Kızar, bağırır, çeker gider, sonra döner kucaklamak ister. Koynunda ağlamak ister. Nefes alacak başka bir yer yoktur çünkü. Sonra ondan da vazgeçip ölmek ister, bakar ki çok üzecek, ağlatacak, yapamaz vazgeçer. Seve seve taşıyacaktır bütün dünyayı omzunda. Düşüre düşüre..
Hayata yetişeyim derken, yolda çarpıştıkları hep en sevdikleridir insanın. Bazen insan öyle hızlı koşar ki onları görmez bile. Birileri böyle yaşayacaksın, başka çaren yok dedi çünkü insana.
Bir kere geldiğim bir yer var benim. Neler olup bittiğini bilmek istiyorum. Biraz canını sıkmışlar buranın. Bazı şeyler, birileri incitmiş burayı. Sevemez hale gelmiş kendini. Kendi içindekileri ayakta oynatıp, dalga geçiyor. İçindekiler, insan. Birileri, insan.
Çok zor değil. Hadi biraz susalım. Hava da yağmurlu bugün. Onu izleyelim. Zeki Müren çalsın biraz olmaz mı? Bir iki kadeh içelim. Sevdiklerimizi analım. Sevmiş olduklarımızı analım. Hiç kötü söz çıkmasın ağzımızdan, hayat üstüne alınır, üzülür, üzer. Hadi biraz saygılı olalım. Biraz anlayalım.
Bazen duygulanır insan. Çok kızar hayata, gider sevdiklerinden çıkarır acısını. Ben de öyle olurum bazen. Sevdiklerim beni üzer, ama kimseye kızamam. Hayata başka "acı" lardan bakarım..
Biz şimdi hayatın çirkin yüzünü açtık ya o yüzden öfkesi. Kapatalım gitsin..
Sevgili dostum, onu hiçbir zaman unutamayacaksın. Kanamayacak, acımayacak ama daima olduğu yerde kalacak. Aşk aslında çok sevdiğin bi şarkı değil, bi şarkının çok sevdiğin bi kısmı ve sen sadece o kısmını duyabilmek için bütün bir şarkıyı dinliyorsun işte..
Bir kere geldiğimiz bir yer var ya biz ordayız. Vaktin varsa kalk gel. Ben niye mi böyleyim bugün.. Ama biraz hüzünlenir insan bazen..
