Bu yaşadığım çok yabancı.. Huzur verdiği kadar karanlık. Bedeli çok ağır..
Bu müzik çok klasik. Bütün bu enstrümanlar ya delirtecek ya da öldürecek.. Dayanamıyorum bazen. Kimi, neyi dinliyorum? Hangi şarkı bu?..
Gerçeklere inanmak mı, gerçeklik yaratmak mı?..
Yaşanılan dünyada en ufak bir gerçeklik bulamayan, bulsa dahi ispatlayamayan insan türünün bir örneğiyim..
Küçücük canım hiçbirşey çekmiyor artık.
Tek istediğim dans etmek. Bütün yabancı, yalancı, yanlış, sahte ritimleri dinleyen ruhlarla..
Her figürde huzura dönüşmek için..
Karanlıkla tanışmak o kadar da kötü değilmiş. Her şey onunla tanışmak içinmiş hatta. Halının altına süpürülen anılarmış hayat..
Simsiyah değil ama koyu gri..
Hey karanlık! Tamam canım, o kadar da sorun değil..
Sadece çok beyaz bir ben tanımıştım zamanında. Onu unutamadığımdan, seni değil..
