...

Çok uzaklara gitmişti ruhu. Çok kızıyordu hiç bir şey ‘ine sahip çıkamayıp başkasına devredenlere. Hiç etkilemiyor sanıyordu onu yağmur ve güneş..  biiiiiiiiiir sürü dünyevi oyuna alet olmuştu. Hem oynuyor hem izliyordu. Öyle daralınca, kızınca, gücenince aynaya bakamıyordu..

Biraz daha çabalasa yapıcaktı da, elektrikler kesildi.. ışıklar söndü..  bir yerde hata vardı, ama o kadar saçma sapandı ki her şey, hata da neydi…  İYİYDİ O..  İyi insandı..

Sonra bir güzel ağaca vuruldu.

Korudu, sevdi, ilgilendi, yalnız bırakmadı.  Kimse ona zarar veremedi. Bütün  hatalarını affetti ağaç.. “iyisin sen” dedi..  

Biraz öteye geçti sonra. Güneş vardı. Işığı kapatmıyım dedi.. güneşe yer açtı..

Ağaç hiç bozmadı istifini.  Güneşle ısındı, yamurla ıslandı, rüzgarla üşüdü.. ama yerindeydi, iyiydi..